In april moet België aan Europa een nationaal hervormingsprogramma voorleggen in het kader van de nieuwe Europese middellangetermijnstrategie Europa 2020.
Dat moet in het bijzonder een concrete invulling geven aan de vijf (in feite acht) Europese kerndoelstellingen. Tegen 2020 moet : 

• 75 % van de Europese bevolking werk hebben;
• 3 % van het BBP worden geïnvesteerd in onderzoek, ontwikkeling en innovatie;
• de Europese klimaat- en energiedoelstellingen (20/20/20) zijn gehaald :
  • 20 % (eventueel 30 %) minder broeikasgassen in vergelijking met 1990;
  • 20 % energiebesparing;
  • 20 % energie uit duurzame energiebronnen;
• de onderwijsoutput zijn verbeterd :
• minder dan 10 % voortijdige schoolverlaters;
• minstens 40 % van de jongere generatie met een diploma hoger onderwijs;
• het aantal mensen met risico op armoede of uitsluiting (114 miljoen in 2009) zijn gedaald met minstens 20 miljoen.

Het volstaat uiteraard niet om doelstellingen voor te houden als niet het beleid in stelling wordt gebracht om die doelstellingen te halen. Tegelijk begrijpen we dat een federale regering in lopende zaken weinig nieuwe hefbomen kan voorstellen. Dit mag evenwel geen beletsel zijn om niet reeds actief in Gewesten en Gemeenschappen invulling te geven aan een geloofwaardig beleid over de bijdrage die op dat niveau, maar zeker ook op het lokale niveau, kan worden geleverd. Zomin ontslaat het de federale overheid van de plicht om deze maand in overleg met Gewesten en Gemeenschappen duidelijke nationale doelstellingen vast te leggen.

Vakbonden, milieubeweging, Noord-Zuid-beweging en netwerken armoedebestrijding, willen daartoe samen een aantal signalen uitsturen aan de beleidsverantwoordelijken, op de diverse niveaus.

We vragen :

• dat de hervormingsprogramma’s (nationaal en regionaal) zijn gebaseerd op een evenwicht tussen en verstrengeling van economische, sociale en ecologische doelstellingen: Europa 2020 is op zich al een wankele evenwichtsoefening. We willen niet dat dit verder onderuit wordt gehaald door – onder druk van de economic governance – de sociale en ecologische doelstellingen nog meer te verwaarlozen. Evenmin mag de organisatie van de noodzakelijke solidariteit tussen Lidstaten (steun aan landen in financiële moeilijkheden) ten koste gaan van de solidariteit binnen de Lidstaten;
• dat voorbereiding en uitvoering van die programma’s gebeurt in nauw overleg met het maatschappelijke middenveld, in het bijzonder vakbonden, milieubeweging, Noord-Zuid-beweging en netwerken armoedebestrijding, met een regelmatige ruggespraak over de voortgang, met inschakeling van de geëigende overleg- en adviesorganen, en met respect voor de autonomie van het sociale overleg;
• dat de hervormingsprogramma’s zich inschrijven in het VN-concept van duurzame ontwikkeling. Een wereldwijde groene economie als basis voor duurzame ontwikkeling en armoedebestrijding is trouwens een van de twee thema’s die het onderwerp uitmaken van de Rio + 20 VN-conferentie van juni 2012. De switch van een economie gebaseerd op fossiele energie naar een lage koolstofeconomie, wereldwijd, moet dit mogelijk maken. Een voorwaarde hiervoor is dat ook Europa en België nieuwe financiering voorzien voor de eigen interne ommezwaai en voor de uitbouw van deze economie in ontwikkelingslanden.

Specifiek inzake de doelstellingen vragen we :

• dat ze zowel geloofwaardig als ambitieus zijn: ambitie is essentieel, maar ze moet zijn gestoeld op geloofwaardige hefbomen en een geloofwaardige beleidsuitvoering; hetgeen ook vereist dat zo snel als mogelijk een federale regering tot stand komt;
• dat de huidige vorken die zijn voorzien in het ontwerp van programma plaats maken voor eenduidige, precieze doelstellingen (“puntdoelstellingen”);
• dat de kerndoelstellingen per beleidsdomein, waar nodig, worden aangevuld met subdoelstellingen;
• dat voor elke kerndoelstelling of subdoelstelling met Gewesten en Gemeenschappen afspraken worden gemaakt over hoe die gezamenlijk moet worden bereikt;
• dat voor elke kern- en subdoelstellingen een onbetwistbaar meetinstrument voorhanden is en zo niet op korte termijn wordt ontwikkeld;
• dat vanuit die doelstellingen voor 2020 tussentijdse doelstellingen worden bepaald, al is het maar om te vermijden dat de beleidsverantwoordelijken de verantwoordelijkheid doorschuiven naar de volgende legislatuur;
• dat jaarlijks een voortgangsrapport wordt gemaakt, voor bespreking met het maatschappelijke middenveld.

Elk van de kerndoelstellingen vergt een debat ten gronde, maar op hoofdlijnen willen we voor elk van de kerndoelstellingen reeds volgende elementen aangeven.