Werk- en levenskwaliteit

De roep naar meer evenwicht tussen werk en privéleven wordt steeds luider. De ACLVB is van mening dat men niet alleen het voortbestaan van het systeem van tijdskrediet, zoals het momenteel bestaat, moet verzekeren, maar dat het ook moet verbeterd worden, meer bepaald door:

• een betere bescherming tegen ontslag : de ontslagvergoeding moet worden berekend op basis van het vroegere loon zoals bij het ouderschapsverlof;
• meer aandacht voor bepaalde kwetsbare groepen zoals eenoudergezinnen: het mag er in de praktijk niet op neerkomen dat de meest welgestelden kunnen profiteren van het tijdskrediet.

Men moet er ook voor zorgen dat vaders hun vaderschapsverlof opnemen door het verplicht te maken. De ACLVB is van mening dat door het vaderschapsverlof verplicht te maken, men ervoor zal zorgen dat mannen zich – nog meer – engageren in hun rol van ouder en het zal hen ook beschermen tegen eventuele druk van hun werkgever.

Men mag ook niet vergeten dat het absoluut noodzakelijk is om de structuur van de kinderopvang te verbeteren op het vlak van kostprijs, kwaliteit, de afstemming van het aanbod op de vraag en de opleiding van het personeel. De gefedereerde entiteiten zijn voor deze materies bevoegd en zij moeten dus terzake de nodige maatregelen nemen.

Wij verdedigen het idee dat wanneer het gaat over het evenwicht tussen werk en privéleven, er altijd oog moet zijn voor de gelijke behandeling van mannen en vrouwen.

De ACLVB dringt er ten slotte op aan dat men niet alleen aandacht zou hebben voor de flexibiliteit van de werkgever maar ook rekening houdt met de nood aan flexibiliteit bij de werkneemsters en werknemers. Zij moeten hun eigen loopbaan kunnen bepalen. Enkel deze aanpak leidt tot een betere investering in de doelstellingen van het bedrijf, wat stabiele werkgelegenheid garandeert. Wij denken dat enkel een langetermijnvisie de beste bescherming biedt tegen de nefaste gevolgen van een crisis.

Uitzendarbeid: de uitzondering en niet de regel

Onzekere contracten moeten tot elke prijs worden vermeden. De ACLVB vindt dat men de voorkeur moet geven aan de enige contractvorm die de werknemer echte zekerheid biedt, namelijk het contract van onbepaalde duur. Soms kunnen overeenkomsten van bepaalde duur een oplossing bieden en vormen zij een compromis tussen de gevraagde patronale flexibiliteit en de werkzekerheid, die hierdoor weliswaar kleiner is maar groter dan het uitzendcontract.

Uitzendarbeid moet hoe dan ook beperkt blijven en onderworpen zijn aan strikte regels. Er is maar zelden een grondige reden voor de contracten van één dag waar de werkgevers soms misbruik van maken in naam van de ongebreidelde flexibiliteit. In de praktijk kunnen die contracten soms jaren lopen. Men moet beperkingen invoeren voor dergelijke praktijken die ervoor zorgen dat de werknemer in een onhoudbare situatie terechtkomt, zowel op professioneel als op persoonlijk vlak.

Door de crisis is de situatie nog hachelijker geworden voor deze werknemers : ze verliezen als eersten hun baan, maar zijn ook de eersten die opnieuw in dienst worden genomen in het kader van uitzendarbeid en dus een baan zonder toekomstperspectief in naam van het voorzichtigheidsprincipe.

De ACLVB gelooft dat de werkgevers er baat bij hebben om te investeren in een stabiel menselijk kapitaal, want het stelt de werknemers in staat om zich op duurzame wijze in te zetten voor het bedrijf.

Oudere werknemers aan het werk houden in kwaliteitsvolle jobs

De oudere werknemers en werkneemsters kunnen zich verzoenen met het idee om langer te werken, op voorwaarde echter dat er sprake is van een zekere flexibiliteit, vooral wat betreft de indeling van de arbeidstijden.

Er moet met de werknemers worden overlegd over deze flexibiliteit die moet gecombineerd worden met het behoud van de sociale verworvenheden, ja zelfs met het creëren van financiële aanmoedigingen, bvb het overstappen naar ander werk, een aanvullende vergoeding bij deeltijds werk of tijdskrediet…

Ook een aanpassing van de jobinhoud kan helpen bij het langer aan het werk houden van oudere werknemers. Het is essentieel dat de bedrijven over hun know how kunnen blijven beschikken.

De ACLVB verwacht van de toekomstige regering dus dat die in samenspraak met de sociale partners zorgt voor creatieve aanmoedigingsmaatregelen om deze overgang mogelijk te maken.

Onze organisatie wil ook benadrukken dat bij de werkgevers de wil aanwezig moet zijn om oudere werknemers aan het werk te houden en in dienst te nemen. Als dat niet het geval is, dan zal iedere maatregel een maat voor niets zijn. Dat is een element waar de toekomstige regering ook aan zal moeten werken.