Meer dan ooit is de ACLVB waakzaam dat ons stelsel van sociale zekerheid de rol kan blijven spelen die haar is toebedeeld : het garanderen van een aanvaardbare, menswaardige bestaanszekerheid. Tijdens de financiële crisis hebben we nogmaals kunnen vaststellen hoe belangrijk onze sociale zekerheid was, om erger te voorkomen.

Dit betekent :

• Geen enkele afbreuk aan de uitkeringen, noch aan het bedrag noch aan de duur van de uitbetaling ervan.
• Zonder enige nuance worden werklozen die na enige tijd nog geen job hebben, afgeschilderd als profiteurs. Stigmatiseren is niet goed. Integendeel, we moeten alles in het werk stellen om er voor te zorgen dat zoveel mogelijk werkzoekenden opnieuw aan het werk raken, door bvb de nadruk te leggen op de activering van de uitkeringsgerechtigden
• Automatische welvaartskoppeling van de uitkeringen en extra koopkracht voor de laagste uitkeringen. Studies tonen aan dat de koopkracht van mensen met een uitkering er nog altijd op achteruit gaat. Men moet tot een werkelijke structurele welvaartsvastheid komen. Bovendien is er voor de laagste uitkeringen een inhaalbeweging nodig.

Een stevige financiële onderbouw is noodzakelijk. Een gedegen tewerkstellingsbeleid biedt nog altijd de beste financieringsbasis voor onze sociale zekerheid. Verder moeten ook andere inkomsten dan deze uit arbeid een bijdrage leveren. Daarbij moet een efficiënte strijd tegen bijdragefraude en bijdrageontwijking voorrang krijgen.
Een beheersing van de uitgaven in de gezondheidszorgen dringt zich op, echter niet ten nadele van de patiënten en zorgbehoevenden. Tenslotte moet een sterke sociale zekerheid één van de prioriteiten van de overheid zijn en moet diezelfde overheid instaan voor de nodige alternatieve financiering of overheidstoelagen aan de sociale zekerheid.

Ernstig overleg met de sociale partners en de erkenning van hun rol als beheerders van de sociale zekerheid blijft essentieel. Inzake pensioenen moeten er rechtvaardige keuzes gemaakt worden die de toekomst verzekeren. Men zal hierbij ook zijn verantwoordelijkheid moeten nemen, zonder de burger schrik aan te jagen.

Dit betekent dus :

• de eerste pijler (wettelijk pensioen) is van het grootste belang : het wettelijk pensioen moet elke gepensioneerde een menswaardig inkomen garanderen; dit is voor velen echter niet het geval: het pensioen van meer dan 20% van de gepensioneerden schommelt momenteel rond de armoedegrens; een inhaalbeweging voor de oudste en laagste pensioenen is een must; een herziening van de huidige pensioenberekening die de uitkeringen nog kleiner maakt is dus absoluut onaanvaardbaar;
• een aanvullende tweede pijler (groepsverzekeringen enz …) is noodzakelijk en moet voor iedereen toegankelijk zijn.