Standpunt meerjarenbudget sociale zekerheid

Advies werknemersorganisaties betreffende het meerjarenbudget 2002-2004 van de sociale zekerheid

 

 

 

1. Bijkomende bijdrageverminderingen moeten integraal gecompenseerd worden door bijkomende alternatieve financiering.

 

De bijdrageverminderingen voor de werkgevers stegen van 39 miljard in 1994 naar 75 miljard in 1999 en 149 miljard in 2001. Zonder bijkomende beslissingen of wijziging van uitvoeringsbesluiten zullen de huidige bijdrageverminderingen in 2004 175 miljard bedragen (+ 110 miljard op 10 jaar tijd).

 

De alternatieve financiering, ingevoerd door het globaal plan als tegengewicht voor besparingen op de uitkeringen, steeg niet in verhouding : van 74 miljard in 1994 naar 168 miljard vanaf 2002 (+ 94 miljard).

 

De werknemersorganisaties dringen daarom aan opdat alle bijkomende bijdrageverminderingen zouden gecompenseerd worden door eenzelfde verhoging van het bedrag van de alternatieve financiering.

 

In het vorige meerjarenbudget en bij de opstelling van het budget 2001 werd dit principe trouwens toegepast.

 

2. De sociale verbeteringen billijk verdelen over de verschillende sectoren van de sociale zekerheid.

 

Mits hantering van dezelfde voorzichtige groeihypothese als deze gebruikt door de regering voor het opstellen van het budget 2001, en met integrale compensatie van de bijkomende bijdrageverminderingen, zouden de positieve saldi in 2002 ca. 25 miljard bedragen, in 2003 43 miljard en in 2004 46 miljard.

 

Indien de huidige groei van het budget gezondheidszorgen (ten lastename van overschrijdingen van het budget + uitzonderlijke extra budgetten bovenop de 2,5 % reële groei) gehandhaafd blijft, zouden de marges in de sociale zekerheid in de komende jaren, zoals in de voorbije jaren, alleen aan deze sector besteed worden.

 

De werknemersorganisaties steunen verdere verbeteringen inzake de toegang tot deze sector, maar vinden dat deze voornamelijk zouden moeten gefinancierd worden door een versterkt optreden tegen misbruiken en overconsumptie.

 

3. De herwaardering van de vervangingsuitkeringen heeft onze absolute prioriteit

 

De mensen die van een uitkering moeten leven, hebben zwaar ingeleverd gedurende 20 "magere jaren".

 

Het Planbureau berekende dat de gemiddelde werkloosheidsuitkering in 1980 41,6 % bedroeg van het gemiddeld brutoloon in de privé-sector. In 1999 bedroeg de verhouding nog 27,9 % : zij hadden 33 % ingeleverd!!

De gemiddelde invaliditeitsuitkering bedroeg 43,9 % van het gemiddeld brutoloon in 1980 en 33,3 % in 1999 : zij hebben ¼ ingeleverd!

De gemiddelde vervangingsratio van de pensioenen zakte van 37 % in 1986 naar 32,3 % in 1999.

 

Dit zijn niet alleen cijfers. Uit de cijfers van het "Nationaal actieprogramma armoedebestrijding" van de regering blijkt voldoende hoe steeds meer uitkeringstrekkers in de armoede verzeilen.

 

De sociale partners hadden voor het budget 2001 unaniem voorgesteld 6 miljard te voorzien voor welvaartsaanpassing. Dit werd door de regering niet weerhouden voor 2001.

 

De werknemersorganisaties constateren dat de regering besliste de wet te handhaven, waarbij er een maximale groeinorm gehanteerd wordt in functie van de lonen in de buurlanden.

 

Indien de regering dezelfde maten en gewichten hanteert, zou zij een mechanisme moeten uitwerken waardoor de uitkeringen automatisch aangepast worden aan de reële lonen, zoals dat in Nederland bestaat, en in Duitsland bestond tot 1999 en heringevoerd wordt vanaf volgend jaar.