De wet van 7 mei 1999 op de gelijke behandeling van mannen en vrouwen verbiedt elke vorm van directe of indirecte discriminatie op grond van het geslacht.

Directe discriminatie betekent elke verschillende behandeling ingevolge zwangerschap, bevalling of moederschap.
Er is sprake van indirecte discriminatie wanneer een ogenschijnlijke neutrale regel of daad werknemers van een bepaald geslacht meer treft. De indirecte discriminatie vervalt wanneer de daad of regel kan gerechtvaardigd worden door objectieve factoren die geen verband houden met het geslacht van de betrokkenen.

Het principe van de gelijke behandeling is van toepassing op de toegang tot het arbeidsproces, promotiekansen, arbeidsvoorwaarden en de aanvullende regelingen voor sociale zekerheid.
Ongewenst seksueel gedrag wordt vermoed een vorm van discriminatie te zijn.

Elke werknemer die meent benadeeld te zijn, kan voor de rechtbank een vordering instellen om te werkgever te verplichten de wet na te leven. De werknemer moet voor de rechtbank feiten aanvoeren die het bestaan van een discriminatie doen vermoeden. De werkgever moet dan tegenbewijzen dat bewuste feiten geen schending zijn van het gelijkheidsprincipe.